Tot een jaar geleden bestond het woord corona alleen nog als een biersoort. Nu is het wereldwijd het meest bekende woord. Het zet de geschiedenis van de mensheid op zijn kop. Als corona een mens zou zijn dan is de impact van Cruijff, Mandela, Martin Luther King, Napoleon, Julio Ceasar en al die anderen (Jezus Christus durf ik niet te noemen, maar ik denk van wel…) geminimaliseerd. Ze zijn hard van de troon gestoten.

En corona heeft zich niet alleen als virus, maar ook als woord behoorlijk gemuteerd. Het woord dat steeds meer wordt gebruikt is ‘coronamoe’. Vooral in combinatie met de woorden ‘maatregelen’ en ‘geen perspectief’. En dan is het met name dat laatste woord dat voelt als een klem om onze nek. Gelukkig kunnen we nog net ademhalen.

Al ons hele bestaan is de mens bezig met zijn toekomst. Van de rondtrekkende homo sapiens die op zoek was naar voedsel en een slaapplek tot de huidige steeds meer individualiserende mens die zich bezig houdt met hoe het morgen weer beter kan. Ons perspectief, onze toekomst is nu echter een leeg gat (lees: een variabele routekaart). We weten niet meer waar we aan toe zijn en wat er staat te gebeuren. En dat allemaal door die verdomde corona. Want daar wijten we het allemaal aan: “De corona veroorzaakt gigantisch veel problemen!”. Maar heel eerlijk, is dit de waarheid? Nu verwacht je waarschijnlijk dat ik met een of andere complottheorie ga komen. Helaas, dan moet ik je teleurstellen.

Ik heb vertrouwen in mensen die hiervoor gestudeerd hebben en hier in hun werkende leven zéér veel kennis en ervaring mee op hebben gedaan. Waar het mis gaat is dat het om éénzijdige kennis, conclusies en daaruit volgende informatiestromen gaat. We worden dagelijks gevoed met cijfers over positief geteste mensen, ernstig zieken op de intensive care van onze ziekenhuizen en de te betreuren doden. Om tot deze cijfers te komen maken we gebruik van onze experts. Dat is zeker nodig. Zij voeren onderzoeken uit en geven ons op basis daarvan cijfers. Wat we vergeten is dat deze onderzoeken echter totaal niet zijn te vergelijken met wiskunde. Het is geen 1 + 1 = 2, maar het wemelt er van de aannames. Oorzaak en gevolg zijn verworden tot twee random variabelen. Als je naar de wereld kijkt dan zie je dat ook terug. Ieder land ‘telt’ op zijn eigen manier. Het is het verhaal en de frequentie waarmee we de cijfers tot ons krijgen waar we bang van worden. Dit wordt ook nog extra aangewakkerd door termen als “samen tegen corona” te gebruiken. Alsof corona onze vijand is waar we tegen moeten strijden. Deze manier van communiceren drijft onze authenticiteit in een hoekje en het speelt met onze democratie. De gekozen methode van informatiestromen wakkert bij ons allen een moreel plichtsbesef aan dat we moeten doen wat ons wordt verteld. Alleen op die manier wordt de vijand verdreven.

Los van het feit dat het natuurlijk verschrikkelijk is hoe dit virus vele mensen treft ben ik van mening dat de corona toch niet onze vijand is. De gekozen strategie van informatievoorziening aan onze samenleving is steeds meer onze vijand. We moeten accepteren dat de corona onder ons is, dat mogelijk nog heel lang blijft, dat dit helaas nog meer mensen het leven gaat kosten en dat er ooit weer een nieuw virus gaat ontstaan. Ja, sorry het is niet anders. En dat bedoel ik zeker niet op een manier om de impact er van weg te wuiven, maar zo ging het met de pest, de Mexicaanse griep, de Spaanse griep en allerlei andere vernietigende ziektes ook. Het maakt nu eenmaal onderdeel uit van de cirkel van het leven. We worden geboren en we overlijden. In de tussentijd is het aan ons om er het beste van te maken. Ik besef me als vader van 4 kinderen, maar al te goed dat ieder leven extreem waardevol is. Ik vraag me wel af tot op welke hoogte dit echter op blijft gaan? De waarde van ons leven wordt namelijk bepaald door de kwaliteit er van oftewel de vreugde die we mogen voelen. Het gevoel van vreugde is voor velen van ons echter tot het nulpunt gedaald en het zal helaas ook voor velen van ons als ballast in hun leven blijven bestaan.

Alle maatregelen hebben een behoorlijk effect op ons welzijn. De ontwikkeling van de individualisering in de wereld heeft een extra impuls gekregen. Iedereen moet zoveel als mogelijk thuis blijven, we mogen in de avond niet meer de straat op, onze kinderen mogen niet naar school, we verliezen onze baan, bewegen minder en ga zo maar door. De sociale verbinding waar de kwaliteit van ons leven op is gebouwd verdwijnt voor veel mensen als sneeuw onder de zon. En dat terwijl we juist nu behoefte hebben aan verbinding: een knuffel, een kus en een goed gesprek. Als volwassene zijn we nog enigszins in staat om deze situatie te plaatsen, maar hoe anders is dat voor onze jeugd. Staan zij dadelijk in een nieuw nog verder geïndividualiseerd normaal? Mijn dochter van 5 weet bijna al niet beter. Haar vriendinnetje vraagt aan mensen of ze hen wel of niet mag knuffelen… Hoe kunnen we onderling verbonden blijven als er alles aan wordt gedaan om ons uit elkaar te houden. De natuur van de mens wordt letterlijk in zijn hemd gezet. Onze gemeenschap, onze verbintenis met elkaar staat onder druk. Maar het enige waar we het over hebben zijn de cijfers waarbij we de relativiteit er van ook nog eens achterwege laten. Het lijkt wel of we geïndoctrineerd worden en niemand het lef heeft om daar iets aan te doen. Want als je dat doet dan heb je doden op je geweten en valt de gemanipuleerde maatschappij over je heen.

Ik ben niet boos, maar wel teleurgesteld en echt verdrietig dat dergelijke tegengeluid, behalve met onnozele rellen, zo beperkt de aandacht krijgt. Ik wil oproepen om bij het vaststellen van maatregelen veel meer aandacht te besteden aan de kwaliteit van al onze levens in het nu als ook naar de toekomst toe. En dan vooral voor onze kinderen. Doe het verantwoord en gooi alle scholen weer open, laat ze sporten en op gepaste manieren samenkomen. Laat onze jeugd het leven leiden zoals wij ze dat gunnen. Stimuleer de voor de mens noodzakelijke sociale verbindingen. Alleen door te durven vertrouwen op een juiste balans tussen het rationele van cijfers en het luisteren naar ons gevoel komen we tot de beste maatregelen voor ons allemaal.

Gijs van Oorschot
Papa van Teun 13, Loek 10, Fien 7 & Wies 5
’s-Hertogenbosch